89. Om te veel te weet…

dink

So, om weer swanger te raak het sommer vinnig gebeur. Die eerste maand was dit sommer so en hier sit ek nou reeds 14 weke swanger met baba nommer 2.  Ek was stil vir die afgelope 14 weke (jammer daaroor), maar alhoewel ek baie gehad het om oor te skryf, was ek bang.

Met Lisa was ek salig onbewus van al die gevare. Ek het gewag tot my tyd laat is en het toe 1 toetsie gedoen (en toe net nog 1 om te bevestig). Ek het geweet mens kan ‘n miskraam hê, maar dit was nie vir my ‘n vrees nie. Ek het geweet dinge kan skeefloop, maar dit sou mos nie met my gebeur nie, reg? Ek het die magdom swangerskapboeke gelees en my oog het vlugtig oor die probleme geloer, maar ek het gefokus op hoe groot my babatjie was en watter ontwikkelings weekliks plaasvind. Nooit het ek gewonder of dit wel gebeur nie, want als gaan mos perfek wees, reg?

Hierdie keer het ek altesaam 6 swangerskaptoetse gedoen. En vir die eerste 5 wat negatief was (omdat ek veels te vroeg getoets het), het ek vir die eerste keer ‘n klein bietjie begrip vir mense wat sukkel om swanger te raak. Ek het na elke negatiewe toets gevoel hoe my hart in my skoene val en hoe die opgewondenheid wat saam met die pakkie oopskeur en die wagtyd kom, verander in afguns en ‘n amper desperate negatiwiteit. En ek het gewonder hoe dit moet voel as jy dit elke maand vir jare moet doen sonder die gewenste resultaat.

Na die positiewe toets het ek nie dadelik ‘n foto van my maag geneem en 10 apps op my foon afgelaai nie. Ek het ook nie die familie en kie gebel en opgewonde gegiggel nie. Ek het gebid. Dadelik.

En binne die eerste 12 weke het ek gevrees om toilet toe te gaan. Wat as daar bloed is? Wat sal ek doen? Ek het gewonder hoe verskriklik dit moet wees om ‘n miskraam te hê (en wat ‘n TERRIBLE woord “miskraam” is!!! Ek is seker iemand kon ‘n mooier woord kies). Hoe doen mens dit om jouself weer bymekaar te kry na so iets en ek was elke keer wat ek by die toilet uitstap, dankbaar.

Op pad na die eerste scan was ek op my senuwees. Wat as daar een of ander genetiese defek is, wat as hierdie lyfie nie al die ledemate het nie, wat as, wat as. Ek het my asem opgehou toe die eerste prentjie op die skerm verskyn en toe ek die hartjie hoor klop het ek eers uitgeasem.

Dis snaaks hoe mens weet wat jy MOET dink en jy weet wat jy MOET voel en jy weet wat jy MOET doen, maar dis so moeilik om dit reg te kry. Ek het geweet ek moet vertrou, en ek het geweet ek moenie bang wees nie. Ek weet God is groot en ek weet Hy is in beheer. Ek glo hierdie swangerskap sal geseënd wees en ek weet ek moenie met vrees dink nie, maar tog doen ek.

Ek het nie die keer weer gehoop dis ‘n seuntjie nie. En ek was effens bang dat dit wel is, want op 28 weke is dogtertjies baie sterker. En toe, so waar, verwag ons wel ‘n boetie-baba. En alhoewel ek alle vertroue het en elke dag bid, is ek  bang…en ek dink miskien is bangwees soms ok.

download

Advertisements

73. Bang vir wat?

WEBPAGE_20161220_000516.jpg

Ek het vir lank gedink Lisa is die braafste klein dingetjie wat geen vrese het nie. Sy klim teen die hoogste tralies uit, sy speel met ons groot honde en is vol selfvertroue in alles wat sy aanpak. Maar ewe skielik het die”bang”-woordjie in haar woordeskat ingekruip.

Dit het alles begin by die akwarium toe sy haar gat afgeskrik het vir die lewensgrootte “Nemo”-outjie wat rondloop en al die kinders high 5’s gee. Lisa het vir weke daarna vir my gese: “Lisa is bang vir Nemo”. Sy het ‘n paar nagte wakker geword en selfs nagmerries gekry oor Nemo. 20160702_110718

Daarna was dit die swembad. Eers was sy mal oor water en wou nie uit die bad uitklim nie. En net skielik het dit verander in ‘n vrees. Na maande se vertroue bou, staan sy nou weer op die tweede trappie van die swembad, maar skree blou moord as jy haar wil laat swem.

En dit stop nie daar nie. My tawwe dogtertjie is deesdae bang vir alles. Sy was altyd mal oor die pikkewyne…nou nie meer nie. Sy was bitter lief vir by die see speel…nou ook nie meer nie. As sy iets nuuts moet doen…is sy sommer vir dit ook bang. Bang vir die toilet, bang vir die water, bang vir oupa, bang vir die vlieg… Bang, bang, bang.

Dit het my laat wonder hoe dit gebeur dat mens net een dag bang raak vir goed. En dit het my oor my eie vrese laat dink. Waarvoor is ek bang? En hoekom is ek bang? En hoekom is ek nie meer bang vir goed waarvoor ek wel kleintyd bang was nie? Dit het my ook herinner aan watter VREESlike ding vrees is. Dat dit jou terughou van soveel lekker dinge. As Lisa maar net vir Nemo wou high 5, kon ons langer na al die mooi vissies gekyk het. As sy maar net wil swem, sou sy ook heerlik koel gevoel het. As sy maar net iets nuuts wil probeer, kan sy dalk uitvind hoeveel lekker dinge daar buite is.

Maar hierdie kindervrese het ook tog sy plek. As sy nie bang vir die swembad is nie, verdrink sy dalk. As sy nie dink Nemo is vreemd nie, sal sy dalk nie eendag uit ‘n vreemde situasie kan vlug nie. So dit is ook seker maar net nog ‘n fase van ontwikkeling. Een wat vrek irriterend vir haar mamma is.

Maar hoekom is ek, as grootmens bang vir soveel goed as ek weet dat God self vir my se ek moenie bang wees nie? Hoekom is ek bang vir ‘n tweede swangerskap? Hoekom is ek bang om my eie passies voluit uit te leef? Hoekom laat ek toe dat vrees my ook terughou? Glo ek dan nie genoeg nie? As Lisa se pa by haar is, is sy veel brawer as wanneer dit net ek en sy is. Hoekom is ek dan nie altyd braaf as ek weet my Hemelse Pa is by my nie?

Vandag bid ek met my hele hart dat ons weer ons Pappa sal vertrou. Dat ons ons wereldse ‘ek kan alles self doen’ manier sal laat gaan, want as ons bang is vir goed, kan ons verseker dus nie als self beheer nie. Ek bid dat ons terug sal kom by kinderlike vertroue in ons Pa. ‘n Geloof wat bevestig dat Hy in beheer is. Dat Hy ons beskerm. Dat Hy na jou omsien.

Ek dink vanaand aan al die mammas wat ek ken met hulle eie vrese en ek dra julle vrese ook op. En ek moedig julle aan om weer in die swembad te swem of om die Nemo in jou lewe te high 5.

 

img-20150918-wa0003