92. Onderklere onderonsie

onderklereEk is nie een wat vreeslik gepla is oor wat ander mense van my dink nie en dans redelik op musiek wat meeste mense nie eers kan hoor nie. Maar so ‘n paar jaar gelede het ek in die middel van die nag omgekap terwyl ek op die toilet sit.  Dit was vreeslik ongewoon en eintlik nogal snaaks, maar in die val het ek my neus gebreek.

Daardie oggend was my gesig opgeswel en blou en ek moes dokter toe gaan om te kyk wat hy aan my neus kon doen. Ek wou nie lyk soos ‘n aangerande of mishandelde vrou nie en het besluit om my mooiste rokkie aan te trek. Ek het so ‘n lang wit boobtube somersrok gekies. Dit skyn effens deur, so jy moet ‘n vleeskleurige pantie dra. Aangesien dit ook alles wys, kies ek so regte stepping-fietsry-spandex nommertjie wat sommer al die vet ook onder beheer hou. Die rok se boobtube deel is versterk, so ‘n bra is nie nodig nie. Ek haat bra-dra so dit pas my goed. Ek blaas my hare en sit make-up op die dele van my gesig wat nog reg is en siedaar…’n redelike agtermekaar vrou met ‘n blou neus stap by die deur uit.

Dis ‘n nuwe dokter en hy is veel aantrekliker en jonger as oudok Roux van my kinderdae. Hy het my bietjie uitgevra oor wat gebeur het en toe gesê dat hy nie veel aan my neus kon doen nie, maar dat die omkappery hom wel pla. Hy wil graag ‘n paar toetse doen om te kyk of daar iets fout is en gaan sommer nou dadelik ‘n E.K.G. doen. Dit was reg met my totdat hy my na ‘n kamertjie gevat het met ‘n klein nou bedjie en ‘n treadmill. Hy het gesê ek kan maar my bra en pantie aanhou en op die bed klim. Hy gaan net gou iets haal en dan kom plak hy die stickertjies op my bolyf. My hele lewe het verby my geflits, want o hel, doktertjie…weet jy waste pantie ek aanhet en om van ‘n bra nie eens te praat nie.

Ek het begin bloos en maar my mooi rok uitgetrek en in my fietsry-spandex besigheidjie op die bed geklim. Toe ek my kop so bietjie oplig om te kyk hoe ek lyk, sien ek hoe my een boob links af val en my ander boob regs hang. Ek sien hoe die vet wat deur die broek meestal ingedruk is, net onder my borste uitpeul en onder my bobene druk dat dit eintlik so wit vetrol maak. Ek het nie geweet waar om my blouneus-gesig weg te steek nie.

Die dokter het ingekom en was duidelik geskok, met ‘n effense grynslag op sy gesig. Hy het baie professioneel gebly alhoewel ek kon sien dis moeilik. Hy het my vetbroek so bietjie tot op my heupe afgerol om die stickers te plak. Met dié het my vet maagrolle bo-oor gerol soos ‘n klomp skoolkinders wat op die laaste dag van skool by die hoofhekke uitpeul.

Nog nooit was ek so skaam en ongemaklik nie, maar ek moes maar daar lê en die toetse klaarmaak. Ek is NOOIT weer terug na daardie arme doktertjie toe nie en nou maak ek seker ek trek altyd bypassende onderklere aan vir enige mediese afspraak. Selfs die tandarts kan maar kyk…want twee keer gaan hulle my nie vang nie.

Advertisements

91. Geblikte Gevoelens

gevoelens 2Dis vreemd hoe emosies op so ‘n manier werk dat dit jou hele lewe beïnvloed. As jy gelukkig voel, is alles sommer lekker. Die taxi kan maar voor jou indruk en jy stap met ‘n huppel in die besige winkelsentrum rond. As jy ontsteld is, deurtrek jou hele menswees weer negatiwiteit. Alles voel donker en swart en geduld word saam met die glimlag by die venster uitgegooi.

Ek is mal daaroor om gelukkig te wees. Ek probeer altyd die glas halfvol sien en ek is die ewige optimis. Al gaan dinge rof, is dit vir my belangrik om maar liewer ‘n glimlag op my gesig  te sit en die goed in die sleg te soek. Ek is nogal ‘n meester om negatiewe emosies te onderdruk en alhoewel my gesig nie altyd my emosies kan wegsteek nie, vee ek gou-gou die hartseer of onsteltenis af en sit maar weer my glimlag op. Ek dra nie baie grimering nie, maar maskers wel.

Die afgelope tyd het my emosies bietjie met my weggehol. Met hierdie tweede swangerskap het ek aan die begin vrees ervaar en ek het so ‘n klein bietjie van my hart openbaar in een van my vorige posts (89. Om te veel te weet…). En toe het ek besluit om die vrees te vervang met geloof. Geloof dat alles tydens hierdie swangerskap ok gaan wees. Geloof waarvan die Bybel ons tog leer en ek het beter gevoel. Al was die vrees net onderdruk, was ek steeds in my agterkop bang. Ek het wel vrede ervaar, maar vrees was verseker steeds daar.

Tydens ons 20 weke scan het hulle iets opgetel wat my risko vir pre-eklampsië en placenta abruptia weer verhoog. Ek het heeltyd geweet daar is ‘n kans vir die nagmerrie van my eerste swangerskap om weer te gebeur, maar het geglo dit gaan anders wees. En skielik is ek gekonfronteer met oorweldigende emosie. Ek het in my kop gesê ek is ok en maar weer die vrees in ‘n blik gedruk.

Terwyl die nuutste emosies in die blik was, is ek oorweldig met ander negatiewe goed wat om my gebeur. Ek het ‘n onnodige konfliksituasie by die werk met ‘n kollega gehad, ‘n kind het uit die bloute by die skool met my baklei en ek het ekstra stres met merkwerk gehad. Vir ‘n tydjie het ek gedink hierdie goed het niks met mekaar uit te waai nie, maar na ‘n koffie-klets met ‘n hartsvriendin het dinge begin in plek val.

Dis ek! Dis EK wat nie my negatiewe emosies in die gesig staar nie. Hoe meer ek die blik probeer toe hou, hoe meer peul dit uit en hoe meer negatiwiteit trek ek aan. En alhoewel positiwiteit en optimisme alles ongelooflike karaktertrekke is, moet ons soms ons gagga goed bietjie vasvat en tyd spandeer om jou hart toe te laat om werklik te voel.

En van nou af gaan ek probeer om elke emosie te ervaar. As ek opgewonde is, is ek opgewonde. As ek bang is, is ek bang. As ek sterk is, is ek sterk en as ek swak is, is ek swak. As jy my vra of ek ok is, sal ek vandag dalk sê “ja”, maar volgende week is dit dalk weer “nee”. Want dit is wat dit is. Ek is ok, maar ek is ook nie ok nie. En dit is ok.

gevoelens

90. Fiela-vlooi

fiela.jpg

Voordat ek 21 geword het, wou ek nie werklik kinders gehad het nie. Ek is glad nie ‘n babatjie mens nie en ek was nog altyd liewer vir diere. As tiener het ek altyd voorspel dat my hele huis eendag vol diere sal wees en dat ek kinders kry sal los vir die “moederlikes” onder ons. Maar die Here het die moeder-instink in my opgewakker en hier sit ek nou met ‘n klein monstertjie en nog een wat in my maag groei.

My liefde vir diere het egter nie verdwyn nie en ons het (teen my man se wil) ‘n mini dieretuin aan die gang. Ons het twee baie groot honde (mense noem hulle soms perde), ‘n hasie, twee katte en ‘n tenk vol visse.

Mac en Macy is buite honde, maar hulle slaap saans binne op die stoep. Die hare is oral en elke nou en dan is daar ‘n glipsie wat opgevee moet word. Mac, ons seuntjie slaap deur, maar Macy se blaas kan nie heelnag hou nie. Hulle is albei ongelooflik met Lisa en laat haar graag toe om hulle te cuddle.

Jimmy, die hasie, was ‘n geskenk van Oupa op Lisa se tweede verjaarsdag. Hy is vernoem na Jimmy braaisous, want my man het gespot en gesê die hasie gaan gebraai word. Jimmy is nie ‘n petshop-konyntjie nie, maar ‘n oewerkonyn wat Oupa by ‘n rasta langs die rivier in Montagu gekry het. Jimmy was nog nooit juis mak nie en kan nie eintlik vasgehou (of gevang) word nie.  Jimmy het vir die eeste 5 maande mooi in die hokkie gebly, maar is nou ‘n free-range haas wat die vryheid van die tuin vreeslik geniet.

Katrina, ons eerste kat, het ons as ‘n volwasse kat aangeneem. Ek wou nog altyd ‘n kat met die naam Kat hê en het gehou daarvan dat haar naam dieselfde as die karakter van Paljas is. As Afrikaanse onnie het dit met my hart gepraat. Sy is oud en rustig, maar spring sommer gou uit die pad uit as sy Lisa sien aankom.

Fiela het onverwags gekom. Ek het die mooiste klein katjie op Facebook gesien en MOES haar net aanneem. Aangesien Paljas deur Fiela se kind as voorgeskrewe boek vervang word, was haar naam vanselfsprekend. Fiela en Lisa was dadelik beste maatjies. Elke aand het Fiela in Lisa se nek aan die slaap geraak en Lisa het Fiela soos ‘n babatjie rondgedra. Maar Fiela het ook gekom met ‘n hele pelaton vlooie en ons het haar sommer Fiela-vlooi herdoop.

En so het die Avonture van Fiela en Lisa begin en ek verkyk my aan die tweetjies. Fiela spring saam met Lisa trampoline en kry die oorskiet melk uit Lisa se papbakkie. Sy word afgeklap as sy ‘n oorlas is en word omhels as ons by die huis kom. Fiela moet saamry as ons die kar in die garage trek en sy luister as Lisa saans vir haar ‘n storie vertel. Fiela en Lisa se avonture het maar nou eers begin, maar ek sien dit gaan nog lank aanhou.

89. Om te veel te weet…

dink

So, om weer swanger te raak het sommer vinnig gebeur. Die eerste maand was dit sommer so en hier sit ek nou reeds 14 weke swanger met baba nommer 2.  Ek was stil vir die afgelope 14 weke (jammer daaroor), maar alhoewel ek baie gehad het om oor te skryf, was ek bang.

Met Lisa was ek salig onbewus van al die gevare. Ek het gewag tot my tyd laat is en het toe 1 toetsie gedoen (en toe net nog 1 om te bevestig). Ek het geweet mens kan ‘n miskraam hê, maar dit was nie vir my ‘n vrees nie. Ek het geweet dinge kan skeefloop, maar dit sou mos nie met my gebeur nie, reg? Ek het die magdom swangerskapboeke gelees en my oog het vlugtig oor die probleme geloer, maar ek het gefokus op hoe groot my babatjie was en watter ontwikkelings weekliks plaasvind. Nooit het ek gewonder of dit wel gebeur nie, want als gaan mos perfek wees, reg?

Hierdie keer het ek altesaam 6 swangerskaptoetse gedoen. En vir die eerste 5 wat negatief was (omdat ek veels te vroeg getoets het), het ek vir die eerste keer ‘n klein bietjie begrip vir mense wat sukkel om swanger te raak. Ek het na elke negatiewe toets gevoel hoe my hart in my skoene val en hoe die opgewondenheid wat saam met die pakkie oopskeur en die wagtyd kom, verander in afguns en ‘n amper desperate negatiwiteit. En ek het gewonder hoe dit moet voel as jy dit elke maand vir jare moet doen sonder die gewenste resultaat.

Na die positiewe toets het ek nie dadelik ‘n foto van my maag geneem en 10 apps op my foon afgelaai nie. Ek het ook nie die familie en kie gebel en opgewonde gegiggel nie. Ek het gebid. Dadelik.

En binne die eerste 12 weke het ek gevrees om toilet toe te gaan. Wat as daar bloed is? Wat sal ek doen? Ek het gewonder hoe verskriklik dit moet wees om ‘n miskraam te hê (en wat ‘n TERRIBLE woord “miskraam” is!!! Ek is seker iemand kon ‘n mooier woord kies). Hoe doen mens dit om jouself weer bymekaar te kry na so iets en ek was elke keer wat ek by die toilet uitstap, dankbaar.

Op pad na die eerste scan was ek op my senuwees. Wat as daar een of ander genetiese defek is, wat as hierdie lyfie nie al die ledemate het nie, wat as, wat as. Ek het my asem opgehou toe die eerste prentjie op die skerm verskyn en toe ek die hartjie hoor klop het ek eers uitgeasem.

Dis snaaks hoe mens weet wat jy MOET dink en jy weet wat jy MOET voel en jy weet wat jy MOET doen, maar dis so moeilik om dit reg te kry. Ek het geweet ek moet vertrou, en ek het geweet ek moenie bang wees nie. Ek weet God is groot en ek weet Hy is in beheer. Ek glo hierdie swangerskap sal geseënd wees en ek weet ek moenie met vrees dink nie, maar tog doen ek.

Ek het nie die keer weer gehoop dis ‘n seuntjie nie. En ek was effens bang dat dit wel is, want op 28 weke is dogtertjies baie sterker. En toe, so waar, verwag ons wel ‘n boetie-baba. En alhoewel ek alle vertroue het en elke dag bid, is ek  bang…en ek dink miskien is bangwees soms ok.

download

88. Wat die terrible two’s my geleer het.

18952559_10159198652850179_4887818001276375770_nVandag is ons wonderwerkkindjie ‘n volle 3 jaar oud. Die afgelope jaar het so vinnig verbygegaan dat ek eers ‘n bietjie moes stilstaan vanoggend en terugdink aan die jaar wat verby is.

Hier is ‘n lys van die top 20 dinge (daar is veel meer) wat ek hierdie jaar geleer het:

  1. As jou huis nie elke aand lyk asof ‘n orkaan hom getref het nie, is daar slegs twee redes daarvoor. Jou huishulp was die dag daar of julle was heeldag uit.
  2. Potty training vat nie net 3 dae nie. Ook nie net 3 weke nie. As jy gelukkig is 3 maande.
  3. Dit is nie so maklik soos die tannie in “daardie boek” sê dit gaan wees om die nagbottel weg te neem nie.
  4. Dit is soms makliker om ‘n rasta met dreads groot te maak as om jou kind se hare te kam.
  5. Om elke aand te was is overrated.
  6. Die ekstra R2 wat die Barney joghurt jou kos is ABSOLUUT die geld werd.
  7. Daar is baie kleure in die reënboog, maar PIENK kan saam met enige kleur gedra word.
  8. Dit is moontlik om ‘n unicorn, ‘n superhero, ‘n cutie pie, ‘n pirate en ‘n prinses op dieselfde tyd te wees.
  9. Dit is ‘n werklikheid om op te hou tel hoeveel keer jy poef op jou hande gekry het.
  10. Dieselfde tannie van “daardie ander boek” het gejok toe sy gesê het na twee slaap hulle in hulle eie bed.
  11. Die woorde van “Ring a Ring a Rosie” is eintlik: Ring a ring a rosie, a Focket Full of Fosey” maak nie saak hoeveel keer jy Pocket of Posey sê nie.
  12. Daar is ‘n verskil tussen die volgende prinsessies en net Lisa weet na watter prinsessie sy op ‘n spesifieke tydstip verwys: Barbie, Sopia of Sneeuwytjie.
  13. ‘n Baadjie is net ‘n baadjie as dit ‘n kappie met ore het, ‘n zip wat werk en sakke het. OBVIOUSLY!
  14. Peanut Butter toebies tel as snack, aandete, ontbyt en as ‘n vrug.
  15. ‘n Swembroek bo-oor ‘n sweetpak is heeltemal aanvaarbaar in die publiek solank dit ‘n Frozen karakter ophet alhoewel my kind nog nooit Frozen gekyk het nie.
  16. Drukkies met stywe armpies om jou nek is ongelooflik lekker.
  17. Soene waar daar twee vuil handjies op jou wange is, is kosbaar.
  18. Dieselfde soene en drukkies is steeds lekker al word dit gebruik as ‘n manipulasie tegniek.
  19. Dit is altyd die moeite werd om liewer jou foon neer te sit en met volle aandag na ‘n opgemaakte storie van drake en prinsessies te luister.
  20. Wanneer jy “Mamma, ek is lief vir jou” hoor sonder om dit eerste te hoef te sê, hou die wêreld net vir so ‘n rukkie op met draai.

Ek staan vandag met ‘n hart vol dankbaarheid. My emmertjie loop oor van liefde en opregte “In awe” oomblikke van God se absolute genade en liefde vir ons. Troublesome three’s…jy kan maar kom. 19105536_10159204746170179_4236237132091463812_n

87. Waai windjie waai!

windpomp.jpg

Ek dink my absolute versotheid op windpompe het as klein dogtertjie al begin op oupa en ouma se plaas. Daar was 3 GROOT windpompe onder die huis by die groentetuin en dit was een van my gunsteling plekkies op die plaas. As klein dogtertjie het ek daar gaan speel en later het ek saam met ouma gestap om vrugte te pluk. As tiener onthou ek hoe ek onder die een windpomp se skaduwee gesit en in my dagboek geskryf het. Die windpomp het my nog altyd ‘n gevoel van vrede gegee en om na die geluide te luister, het my altyd op my gemak laat voel.

Die week het ek bietjie met ‘n paar goed geworstel:  Hoekom is daar soveel geweld? Hoekom dink sommige mense dis ok om ander te verkrag en te vermoor? Hoekom moet ons so sukkel in Suid-Afrika?  Kan ons nie maar ook bietjie geluk kry nie? Hoekom moet party mense arm wees en ander in oorvloed lewe? Hoekom kan dit nie maar net reën nie? Hoekom moet ons altyd baklei? En ek was nooit die week stil genoeg om ‘n antwoord te hoor nie.

Gister lees ek weer die stukkie uit Jesaja 60 vers 22 raak: “n Windpomp gaan soek nie die wind nie. Hy staan en wag en weet die wind sal hom kry. Net so is dit met die mens. Hy wag op die Here, want hy weet op die regte tyd sal die Here doen wat hy belowe het.” Dit het my laat dink, maar steeds het ek nie gehoor nie.

Vanoggend toe ek werk toe ry, sien ek weer die mooiste sonsopkoms. En ek preek vir die soveelste keer vir die tienermeisie wat saam met my skool toe ry dat ons moet dankbaar wees vir wat ons het en hoe die sonsopkoms elke dag weer nuwe hoop gee. En toe ek uiteindelik my mond hou en vir ‘n oomblik die ongelooflike natuurskoon inasem, toe HOOR ek die Here se stem.

Partykeer is daar lang droogtes en dit gaan rof. Partykeer moet mens erg die sente tel en elke druppeltjie water spaar. Soms voel dit asof jy die slegste dag gehad het. En in sulke tye is die windpomp maar altyd daar. Hy staan met sy grootheid en wag met ope arms vir die wind om te waai. En soms kom die wind, maar soms nie. Maar die windpomp bly staan. Hy hol nie weg en gaan soek nie groener weivelde nie. Hy pak nie sy tassies en trek na ‘n ander land nie. Hy gee nie op op ‘n verhouding wat stukkend is nie. Hy bly staan en wag en hoop en bid. Want hy weet die wind sal kom.

My ma het altyd vertel hoe my boetie as babatjie in die kar na windpompe gekyk het en met sy vingertjie al in die rondte beweeg en saggies gesê het “Draai, draai, draai”. Mag jou windpomp altyd gereed wees om te draai. Mag jy vandag weer opnuut jou windpomp aan die gang hou en mag die water in jou damme binnekort oorloop. DRAAI DRAAI DRAAI!

86. Is jy reg vir weer probeer?

traumaMin mense verstaan werklik hoe trauma werk. Sommige beleef trauma slegs deur meegevoel wanneer hulle byvoorbeeld ‘n rowwe video kyk. En party kan moordtonele skoonmaak sonder om die trauma daarvan te voel.

Met Lisa wat 3 maande vroeg gebore is, het ek soveel trauma ervaar. En baie mense het vir my gesê dat dit nie traumaties is nie, want sy lewe en sy is ok. Ook dat dit nie traumaties is nie, want sy het geen operasies gehad of geen ernstige probleme nie. Ander het weer gevoel dat dit die ergste ding ooit was, en gevoel dat hulle nie so iets sal kan hanteer nie.

Een ding is seker…dit was anders as om iemand aan die dood af te staan. Ek moes elke dag vir 2 maande voorbereid wees vir ‘n piepklein babatjie wat dalk kan doodgaan. Ek moes besluit of ek met haar wil “bond” of nie. Raak ek lief vir haar, is dit erger wanneer sy dit nie maak nie. Hou ek terug, is ek nie ‘n regte ma vir haar nie. Ek moes elke dag by die hospitaal instap en my hart voorberei vir die ergste. Ek moes elke dag weer uitstap en bid vir die beste. Ek moes elke keer my asem ophou wanneer sy ophou asem haal. Ek moes luister hoe alarms en masjiene heelnag piep en skree en kyk hoe my klein babatjie veg vir haar lewe.  Alhoewel ek baie voorgegee het dat ek ok is, was dit vir my erg traumaties.

Ek het vir 2 jaar en 10 maande nog trauma ervaar elke keer as ek ‘n ooievaarstee moes bywoon. Ek het my “ek-het-alles-onder-beheer-gesiggie” aangehad, maar in my kop was ek afgunstig en negatief oor alles. Ek wou die opgewonde mamma aan haar arms ruk en goed sê wat al die negatiewe realiteite van wat verkeerd kan gaan tydens die res van haar swangerskap vir haar uitspel. Ek wou skree elke keer as iemand praat van hoeveel weke sy nog oor het en ek wou uithol as almal praat oor die babatjie wat op die beplande datum sal kom. Ek het geglimlag en mooi goed gesê en na al 8 babyshowers het ek dit net-net tot by die kar gemaak. Daar het ek in trane uitgebars en weer gehuil soos die eerste dag in die hospitaal.

Baby-Shower

Dit was snaaks dat babyshowers my laat knak het. Vandag praat ek met ‘n vriendin wie se man 6 jaar terug oorlede is. Hulle was maar kort getroud en dit het vinnig gebeur. Toe sy my sê dat sy sukkel om by troues gelukkig te wees vir die paartjie, het ek haar pyn verstaan. Maar net soos alles in die lewe kan trauma nie vir altyd jou lewe oorheers nie en moet mens weer mens word…al vat dit hoe lank.

Na 2 jaar en 10 maande het ek verlede maand ‘n babyshower bygewoon van ‘n vriendin wat ‘n tweeling verwag. En vir die eerste keer, was ek werklik vir haar opgewonde en werklik gelukkig. Ek het nie een lelike of negatiewe ding gedink nie en toe ek haar gelukwens was dit opreg en uit die hart uit.

In die kar het ek nie gehuil nie, maar met ‘n glimlag besef dat ek weer reg is. Reg is vir weer probeer. Reg is vir die moontlikheid van nog meer trauma. Reg is vir lewe…vir lewe leef en vir lewe gee.