95. Voetsek EGO!

images (1)

Partykeer hoor jy ‘n sagte stemmetjie wat hier van jou skouer af vir jou fluister as jy verkeerd is, maar soms is mens se eie ego in die pad en jy hoor eers daai stemmetjie as dit ‘n harde hou agter die kop is.  En my kop is nou nog bietjie seer van die laaste hou wat ek ontvang het.

Ek maak so ‘n week terug vir ons aandete en ek dink laat ek bietjie daardie “perfekte” pinterest ma wees. Ek verander Lisa se bord in ‘n mini-meesterstuk. Haar kos is ‘n klein Picasso-katjie met worsies vir snorbaarde en broodjies in perfekte driehoekies gesny as ore. Komkommer vir ogies met tamatiesous as neus. En toe MOET ek natuurlik ‘n foto neem sodat ek vir ander ma’s op Facebook en Instagram kan wys dat ek darem nie te sleg vaar met die ma ding nie. Dat ek ook “perfek” is en kan kompeteer op ‘n sosiale vlak.

Ek kry gou my foon en nes ek die kameraknoppie druk, skakel my hele foon sommer af…so af dat ek die battery moet uithaal en weer moet reboot. Maar ek luister nie vir die stemmetjie wat vra hoekom ek werklik ‘n foto wil neem nie. En ek probeer weer. DRIE keer maak my foon so. En dis eers na die derde keer wat ek my foon sommer neergooi en die kos voor Lisa neerplak, dat ek bietjie luister.

Hoekom op dees aarde sal ek my ego so wil streel om dit op sosiale media te deel?! Sal dit my vriende wie se kinders (soos myne die vorige aand) daardie aand Flings vir aandete gekry het, laat beter voel?! Sal die likes en comments wat so foto kry enigsins meer werd wees as die vreugde op Lisa se gesig terwyl sy ‘n katjie kan opeet?!

En dis toe dat die hou my tref. Soos die vlieëplak as ma nie betyds die plakkie van haar voet af kon kry nie. Ek streef om my eie ego op te bou. In vandag se wêreld wat deur pinterest-ma’s gebombardeer word, het die druk my ook gevang. En vir wat!? Ek is tog ‘n goeie ma. Ek weet dit omdat my kind vir my lief is en omdat sy redelik aangepas in die samelewing funksioneer. Hoekom sal ‘n paar comments en likes dit vir my moet sê? Sekerlik is die feit dat Lisa nog lewe en dat sy oulik is genoeg bewys dat sy ‘n ma het wat omgee en wat vir haar lief is.

Vandag is my wens dat elke ma daar buite sal besef dat daardie perfekte ma nie bestaan nie. Dat daar ‘n miljoen maniere is om ‘n goeie ma te wees en dat ‘n katjie uit kos jou nie ‘n beter ma maak as ‘n peanut butter toebie nie. Mag jou ego vandag gestreel word wanneer jou kind vir jou kom nagsê, of wanneer hulle voor ete wil bid. Mag jou hart warm raak wanneer hulle asseblief en dankie sê en mag jy soos die goeie ma wat jy is, voel!

fdfcd484ba38ab8f7d8a4a6b676007b0

 

Advertisements

94. Diep Donker PERS

20171117_070232.jpg

Vandag is World Prematurity Awareness Day en natuurlik dra ek vandag pers. In die verlede het ek op hierdie dag lig gevoel. Lig omdat Lisa lewe. Lig omdat sy geen ernstige mediese kondisies het nie. Lig omdat ek ‘n oulike 3 jarige het wat monkey bars doen en swem. Lig omdat ek wonderlike mediese personeel op hierdie pad ontmoet het en dankbaar vir ware vriende wat ek gemaak het. Maar vandag voel my hart ‘n donker en diep pers.

Ek dink aan my vriendin wat ‘n tweeling verwag het wat op 28 weke gebore is. My hart is so dankbaar dat sy een gesonde lieflike klein poppie huis toe kon neem, maar ek kry trane in my oë omdat sy haar ander dogtertjie nooit kon leer ken nie.

Ek dink aan ‘n goeie maatjie wat op 24 weke moes sien hoe haar seuntjie sy eerste en laaste asem in neem. Ek is ook dankbaar dat sy tans ‘n dogtertjie verwag, maar my hart sien vandag weer vir die soveelste keer haar hartseer raak.

Ek dink aan die naamlose vrou wie se babatjie in die NICU langs Lisa was. Daai piepklein lyfie wat net een oggend skielik nie meer daar was nie.

Ek dink aan ‘n mamma wat ek deur ons storie op Facebook ontmoet het wat na 9 maande nogsteeds met haar kleintjie in die hospitaal is. NEGE MAANDE van elke dag in ry. Van elke dag sien hoe jou klein vegtertjie moet baklei. Van bang wees en bid. Van glo en hoop en vertrou dat die volgende dag beter sal wees.

Ek dink aan die ongelooflike spesialiste wat daagliks moet sien hoe van hierdie kleintjies dit onder hulle sorg nie maak nie. Hoe pediaters en susters elke dag doen wat hulle doen om hierdie kleintjies te red, weet ek werklik nie.

En vandag dra ek pers nie net vir die prem babatjies wat oral om ons rondloop en leef nie, maar ek dra pers vir die wat dit nooit huis toe gemaak het nie. Ek dra vandag op aan hulle mammas en pappas wat nie ‘n foto van hulle wonderwerkbaba op Facebook kan plaas nie. Ek bid vandag dat julle harte sal heelword

Vandag ondersteun ek die www.newborns.org.za van Grootte Schuur Hospitaal www.facebook.com/newbornstrustSA Ek dra my armbandjie en koop my sticker. Elke bietjie wat hulle kry, gaan om te sorg dat daar meer babatjies huis toe kom en dat die donkerpers weer lig word.

20171116_140203

 

 

93. #metoo

metoo

Hierdie week het die #metoo sosiale netwerke oorgeneem en dit is met gemengde gevoelens wat ek vandag skryf. Aan die een kant is ek opgewonde om te sien hoeveel mense bereid is om ‘n publieke standpunt in te neem en #metoo te laat vlamvat en aan die ander kant maak dit my hartseer om te sien dat daar soveel mense is wat deur seksuele teistering geraak word.

Mense sien my as ‘n hardegat, sterk mens. Iemand wat mens met handskoene moet aanpak. Ek is glad nie op my bek geval nie, praat veels te veel en neem soms sterker standpunt in as wat nodig is. En dit is dalk juis as gevolg hiervan wat ek nog nie my eie #metoo storie met mense gedeel het nie. Dis asof ek magteloos gelaat is en ek het swak gevoel. Dit het my skaam gemaak en ek het geen idee hoekom nie, want ek het tog nie iets verkeerd gedoen nie. Maar dit is juis wat hierdie veldtog so spesiaal maak. Dit gee ons die vertroue terug en gee ons die geleentheid om te praat oor die duiwels wat ons vir jare in die kas weggesteek het.

Toe ek in gr. 8 was, is ek vir die eerste maal blootgestel aan die seksuele wêreld daar buite. Ek is van die gelukkiges wat in ‘n beskermde huis grootgeword het en ek tel my sëeninge dat so iets eers in gr. 8 met my gebeur het. Ek het huis toe gestap toe ‘n blou BMW langs my stilgehou het. Die man het gevra vir rigtingaanwysings. Toe ek nader kom, sien ek dat sy broek los is en dat hy besig om is sy privaatdele te vryf soos hy my my praat. Ek het onmiddellik gebloos en dit het my heeltemal omkant gegooi. Ek het so vinnig huis toe gestap en vir niemand daarvan vertel nie, maar ek onthou tot vandag nog wat hy aangehad het en hoe hy geruik het. Dit was nommer 1.

Nommer 2-192 is die rede hoekom ek vir lank nooit rokkies gedra het nie. Ek was mooi gebou toe ek nog gedans het en as ek enigsins mooi vroulik aangetrek het of lipstiffie aangesit het, was die wolwefluite op pad klas toe of op pad winkel toe altyd daar. Ek het die onaanvaarbare aanmerkings probeer aflag en het gemaak asof dit my nie pla nie, maar dit het in my agterkop vasgesit. Dit het my ongemaklik gemaak en ek liewer my jeans en t-shirts gedra. Ek sukkel steeds om ‘n werklike kompliment van ‘n man as opreg te aanvaar (en ek vermy steeds lipstiffie).

As ek luister na mense se stories, sien ek myself as gelukkig dat ek “nice” ouens gehad het op universiteit en dat ek nooit in enige seksuele situasies bevind het nie. Toe ek begin werk het, het ek ‘n outjie ontmoet. Hy was goed gebou en rugby was sy lewe. Ek het geweet dis nie my trouman nie, maar ek was jonk en ons het vir so 2 maande uitgegaan. Ek was voor die tyd met hom eerlik en het gesê dat seks voor die huwelik nie iets is waarin ek belangstel nie. Hy het dit respekteer en was ok daarmee alhoewel hy al vele seksuele verhoudings gehad het. Hy het my gereeld gedruk vir seks en ek het altyd net weggebly en dit dood gepraat.

Een aand in my woonstel het hy my ewe skielik hardhandig vasgevat. Hy het my teen die kas vasgedruk en ek kon sy asem in my nek voel. Vir die eerste keer (op 22…gelukkig soos ek al gesê het), was ek bang vir ‘n man. Hy was sterker as ek en my vroulikheid het my ongelooflik broos laat voel. Ek onthou hoe hy my hande vasgedruk het totdat dit seer was en ek onthou hoe dit my laat voel het. ‘n Soort lamheid wat ek nie kan verduidelik nie. Ek het hom op een of ander bonatuurlike manier van my af weggestoot en hom uitgeskop. Dit kon soveel anders verloop het en daarvoor is ek dankbaar. En skielik verstaan ek hoeveel soveel vrouens mans haat. Hoekom hulle nooit in ‘n huwelik wil wees nie. Hoekom hulle nie vertroue het nie. Dit was nommer 3 (of 193)

My #metoo storie voel klein en glad nie so erg nie. Ek is nie verkrag nie; ek is nie molesteer nie, maar dit is juis wat #metoo so spesiaal maak. Ons MOET praat oor goed wat agter toe deure gebeur. Ons MOET ons stories (groot of klein) deel. Ons MOET hierdie donker goed in die lig bring en dit aanspreek. Genoeg is genoeg. Ek #metoo vandag sodat Lisa dit nooit hoef te doen nie!

e1e135dc6772a69ee26402a1fe79de9b--human-trafficking-quotes-wise-quotes

 

92. Onderklere onderonsie

onderklereEk is nie een wat vreeslik gepla is oor wat ander mense van my dink nie en dans redelik op musiek wat meeste mense nie eers kan hoor nie. Maar so ‘n paar jaar gelede het ek in die middel van die nag omgekap terwyl ek op die toilet sit.  Dit was vreeslik ongewoon en eintlik nogal snaaks, maar in die val het ek my neus gebreek.

Daardie oggend was my gesig opgeswel en blou en ek moes dokter toe gaan om te kyk wat hy aan my neus kon doen. Ek wou nie lyk soos ‘n aangerande of mishandelde vrou nie en het besluit om my mooiste rokkie aan te trek. Ek het so ‘n lang wit boobtube somersrok gekies. Dit skyn effens deur, so jy moet ‘n vleeskleurige pantie dra. Aangesien dit ook alles wys, kies ek so regte stepping-fietsry-spandex nommertjie wat sommer al die vet ook onder beheer hou. Die rok se boobtube deel is versterk, so ‘n bra is nie nodig nie. Ek haat bra-dra so dit pas my goed. Ek blaas my hare en sit make-up op die dele van my gesig wat nog reg is en siedaar…’n redelike agtermekaar vrou met ‘n blou neus stap by die deur uit.

Dis ‘n nuwe dokter en hy is veel aantrekliker en jonger as oudok Roux van my kinderdae. Hy het my bietjie uitgevra oor wat gebeur het en toe gesê dat hy nie veel aan my neus kon doen nie, maar dat die omkappery hom wel pla. Hy wil graag ‘n paar toetse doen om te kyk of daar iets fout is en gaan sommer nou dadelik ‘n E.K.G. doen. Dit was reg met my totdat hy my na ‘n kamertjie gevat het met ‘n klein nou bedjie en ‘n treadmill. Hy het gesê ek kan maar my bra en pantie aanhou en op die bed klim. Hy gaan net gou iets haal en dan kom plak hy die stickertjies op my bolyf. My hele lewe het verby my geflits, want o hel, doktertjie…weet jy waste pantie ek aanhet en om van ‘n bra nie eens te praat nie.

Ek het begin bloos en maar my mooi rok uitgetrek en in my fietsry-spandex besigheidjie op die bed geklim. Toe ek my kop so bietjie oplig om te kyk hoe ek lyk, sien ek hoe my een boob links af val en my ander boob regs hang. Ek sien hoe die vet wat deur die broek meestal ingedruk is, net onder my borste uitpeul en onder my bobene druk dat dit eintlik so wit vetrol maak. Ek het nie geweet waar om my blouneus-gesig weg te steek nie.

Die dokter het ingekom en was duidelik geskok, met ‘n effense grynslag op sy gesig. Hy het baie professioneel gebly alhoewel ek kon sien dis moeilik. Hy het my vetbroek so bietjie tot op my heupe afgerol om die stickers te plak. Met dié het my vet maagrolle bo-oor gerol soos ‘n klomp skoolkinders wat op die laaste dag van skool by die hoofhekke uitpeul.

Nog nooit was ek so skaam en ongemaklik nie, maar ek moes maar daar lê en die toetse klaarmaak. Ek is NOOIT weer terug na daardie arme doktertjie toe nie en nou maak ek seker ek trek altyd bypassende onderklere aan vir enige mediese afspraak. Selfs die tandarts kan maar kyk…want twee keer gaan hulle my nie vang nie.

91. Geblikte Gevoelens

gevoelens 2Dis vreemd hoe emosies op so ‘n manier werk dat dit jou hele lewe beïnvloed. As jy gelukkig voel, is alles sommer lekker. Die taxi kan maar voor jou indruk en jy stap met ‘n huppel in die besige winkelsentrum rond. As jy ontsteld is, deurtrek jou hele menswees weer negatiwiteit. Alles voel donker en swart en geduld word saam met die glimlag by die venster uitgegooi.

Ek is mal daaroor om gelukkig te wees. Ek probeer altyd die glas halfvol sien en ek is die ewige optimis. Al gaan dinge rof, is dit vir my belangrik om maar liewer ‘n glimlag op my gesig  te sit en die goed in die sleg te soek. Ek is nogal ‘n meester om negatiewe emosies te onderdruk en alhoewel my gesig nie altyd my emosies kan wegsteek nie, vee ek gou-gou die hartseer of onsteltenis af en sit maar weer my glimlag op. Ek dra nie baie grimering nie, maar maskers wel.

Die afgelope tyd het my emosies bietjie met my weggehol. Met hierdie tweede swangerskap het ek aan die begin vrees ervaar en ek het so ‘n klein bietjie van my hart openbaar in een van my vorige posts (89. Om te veel te weet…). En toe het ek besluit om die vrees te vervang met geloof. Geloof dat alles tydens hierdie swangerskap ok gaan wees. Geloof waarvan die Bybel ons tog leer en ek het beter gevoel. Al was die vrees net onderdruk, was ek steeds in my agterkop bang. Ek het wel vrede ervaar, maar vrees was verseker steeds daar.

Tydens ons 20 weke scan het hulle iets opgetel wat my risko vir pre-eklampsië en placenta abruptia weer verhoog. Ek het heeltyd geweet daar is ‘n kans vir die nagmerrie van my eerste swangerskap om weer te gebeur, maar het geglo dit gaan anders wees. En skielik is ek gekonfronteer met oorweldigende emosie. Ek het in my kop gesê ek is ok en maar weer die vrees in ‘n blik gedruk.

Terwyl die nuutste emosies in die blik was, is ek oorweldig met ander negatiewe goed wat om my gebeur. Ek het ‘n onnodige konfliksituasie by die werk met ‘n kollega gehad, ‘n kind het uit die bloute by die skool met my baklei en ek het ekstra stres met merkwerk gehad. Vir ‘n tydjie het ek gedink hierdie goed het niks met mekaar uit te waai nie, maar na ‘n koffie-klets met ‘n hartsvriendin het dinge begin in plek val.

Dis ek! Dis EK wat nie my negatiewe emosies in die gesig staar nie. Hoe meer ek die blik probeer toe hou, hoe meer peul dit uit en hoe meer negatiwiteit trek ek aan. En alhoewel positiwiteit en optimisme alles ongelooflike karaktertrekke is, moet ons soms ons gagga goed bietjie vasvat en tyd spandeer om jou hart toe te laat om werklik te voel.

En van nou af gaan ek probeer om elke emosie te ervaar. As ek opgewonde is, is ek opgewonde. As ek bang is, is ek bang. As ek sterk is, is ek sterk en as ek swak is, is ek swak. As jy my vra of ek ok is, sal ek vandag dalk sê “ja”, maar volgende week is dit dalk weer “nee”. Want dit is wat dit is. Ek is ok, maar ek is ook nie ok nie. En dit is ok.

gevoelens

90. Fiela-vlooi

fiela.jpg

Voordat ek 21 geword het, wou ek nie werklik kinders gehad het nie. Ek is glad nie ‘n babatjie mens nie en ek was nog altyd liewer vir diere. As tiener het ek altyd voorspel dat my hele huis eendag vol diere sal wees en dat ek kinders kry sal los vir die “moederlikes” onder ons. Maar die Here het die moeder-instink in my opgewakker en hier sit ek nou met ‘n klein monstertjie en nog een wat in my maag groei.

My liefde vir diere het egter nie verdwyn nie en ons het (teen my man se wil) ‘n mini dieretuin aan die gang. Ons het twee baie groot honde (mense noem hulle soms perde), ‘n hasie, twee katte en ‘n tenk vol visse.

Mac en Macy is buite honde, maar hulle slaap saans binne op die stoep. Die hare is oral en elke nou en dan is daar ‘n glipsie wat opgevee moet word. Mac, ons seuntjie slaap deur, maar Macy se blaas kan nie heelnag hou nie. Hulle is albei ongelooflik met Lisa en laat haar graag toe om hulle te cuddle.

Jimmy, die hasie, was ‘n geskenk van Oupa op Lisa se tweede verjaarsdag. Hy is vernoem na Jimmy braaisous, want my man het gespot en gesê die hasie gaan gebraai word. Jimmy is nie ‘n petshop-konyntjie nie, maar ‘n oewerkonyn wat Oupa by ‘n rasta langs die rivier in Montagu gekry het. Jimmy was nog nooit juis mak nie en kan nie eintlik vasgehou (of gevang) word nie.  Jimmy het vir die eeste 5 maande mooi in die hokkie gebly, maar is nou ‘n free-range haas wat die vryheid van die tuin vreeslik geniet.

Katrina, ons eerste kat, het ons as ‘n volwasse kat aangeneem. Ek wou nog altyd ‘n kat met die naam Kat hê en het gehou daarvan dat haar naam dieselfde as die karakter van Paljas is. As Afrikaanse onnie het dit met my hart gepraat. Sy is oud en rustig, maar spring sommer gou uit die pad uit as sy Lisa sien aankom.

Fiela het onverwags gekom. Ek het die mooiste klein katjie op Facebook gesien en MOES haar net aanneem. Aangesien Paljas deur Fiela se kind as voorgeskrewe boek vervang word, was haar naam vanselfsprekend. Fiela en Lisa was dadelik beste maatjies. Elke aand het Fiela in Lisa se nek aan die slaap geraak en Lisa het Fiela soos ‘n babatjie rondgedra. Maar Fiela het ook gekom met ‘n hele pelaton vlooie en ons het haar sommer Fiela-vlooi herdoop.

En so het die Avonture van Fiela en Lisa begin en ek verkyk my aan die tweetjies. Fiela spring saam met Lisa trampoline en kry die oorskiet melk uit Lisa se papbakkie. Sy word afgeklap as sy ‘n oorlas is en word omhels as ons by die huis kom. Fiela moet saamry as ons die kar in die garage trek en sy luister as Lisa saans vir haar ‘n storie vertel. Fiela en Lisa se avonture het maar nou eers begin, maar ek sien dit gaan nog lank aanhou.

89. Om te veel te weet…

dink

So, om weer swanger te raak het sommer vinnig gebeur. Die eerste maand was dit sommer so en hier sit ek nou reeds 14 weke swanger met baba nommer 2.  Ek was stil vir die afgelope 14 weke (jammer daaroor), maar alhoewel ek baie gehad het om oor te skryf, was ek bang.

Met Lisa was ek salig onbewus van al die gevare. Ek het gewag tot my tyd laat is en het toe 1 toetsie gedoen (en toe net nog 1 om te bevestig). Ek het geweet mens kan ‘n miskraam hê, maar dit was nie vir my ‘n vrees nie. Ek het geweet dinge kan skeefloop, maar dit sou mos nie met my gebeur nie, reg? Ek het die magdom swangerskapboeke gelees en my oog het vlugtig oor die probleme geloer, maar ek het gefokus op hoe groot my babatjie was en watter ontwikkelings weekliks plaasvind. Nooit het ek gewonder of dit wel gebeur nie, want als gaan mos perfek wees, reg?

Hierdie keer het ek altesaam 6 swangerskaptoetse gedoen. En vir die eerste 5 wat negatief was (omdat ek veels te vroeg getoets het), het ek vir die eerste keer ‘n klein bietjie begrip vir mense wat sukkel om swanger te raak. Ek het na elke negatiewe toets gevoel hoe my hart in my skoene val en hoe die opgewondenheid wat saam met die pakkie oopskeur en die wagtyd kom, verander in afguns en ‘n amper desperate negatiwiteit. En ek het gewonder hoe dit moet voel as jy dit elke maand vir jare moet doen sonder die gewenste resultaat.

Na die positiewe toets het ek nie dadelik ‘n foto van my maag geneem en 10 apps op my foon afgelaai nie. Ek het ook nie die familie en kie gebel en opgewonde gegiggel nie. Ek het gebid. Dadelik.

En binne die eerste 12 weke het ek gevrees om toilet toe te gaan. Wat as daar bloed is? Wat sal ek doen? Ek het gewonder hoe verskriklik dit moet wees om ‘n miskraam te hê (en wat ‘n TERRIBLE woord “miskraam” is!!! Ek is seker iemand kon ‘n mooier woord kies). Hoe doen mens dit om jouself weer bymekaar te kry na so iets en ek was elke keer wat ek by die toilet uitstap, dankbaar.

Op pad na die eerste scan was ek op my senuwees. Wat as daar een of ander genetiese defek is, wat as hierdie lyfie nie al die ledemate het nie, wat as, wat as. Ek het my asem opgehou toe die eerste prentjie op die skerm verskyn en toe ek die hartjie hoor klop het ek eers uitgeasem.

Dis snaaks hoe mens weet wat jy MOET dink en jy weet wat jy MOET voel en jy weet wat jy MOET doen, maar dis so moeilik om dit reg te kry. Ek het geweet ek moet vertrou, en ek het geweet ek moenie bang wees nie. Ek weet God is groot en ek weet Hy is in beheer. Ek glo hierdie swangerskap sal geseënd wees en ek weet ek moenie met vrees dink nie, maar tog doen ek.

Ek het nie die keer weer gehoop dis ‘n seuntjie nie. En ek was effens bang dat dit wel is, want op 28 weke is dogtertjies baie sterker. En toe, so waar, verwag ons wel ‘n boetie-baba. En alhoewel ek alle vertroue het en elke dag bid, is ek  bang…en ek dink miskien is bangwees soms ok.

download